De belangstelling voor industriële monumenten als oude fabrieken, pakhuizen, stations, gemalen of watertorens is in Nederland pas recent, zo'n 10 jaar geleden, opgebloeid. Dit gegeven is in balans met de relatief late industrialisatie van ons land, vergeleken met België of Duitsland. Sommige experts stellen zelfs dat Nederland zich in mentale zin nooit tot een echte industriële samenleving heeft ontwikkeld. Ook de Nederlandse industriële schilderkunst heeft niet de vlucht genomen als in onze buurlanden. Met Herman Heijenbrock bezit Nederland weliswaar één van de meest productieve en internationaal vermaarde industrieschilders, maar een echte traditie van industriële schilderkunst ontbreekt. Dat vele bekend geworden Nederlandse schilders sinds de late 19e eeuw één of meer werken met de industrie als thema op hun naam hebben staan, doet aan dit feit niets af. Feitelijk heeft in de loop van de 20e eeuw de fotografie in hoge mate de rol van de schilderkunst overgenomen als visuele cronique.