Fay Moreau is tweeëntwintig als ze Limburg achter zich laat en met één koffer naar London vertrekt. Niet omdat ze weet wat ze zoekt — maar omdat ze niet langer kan wachten op een leven dat vanzelf begint. In de grote, onverschillige stad leert ze wat het betekent om alleen te staan, en ontdekt ze langzaam wie ze is buiten alles wat ze kende.
Dan is er Mason. Een man die haar bij een koelkast aanspreekt over yoghurt en daarna nooit echt meer verdwijnt. Rustig, eerlijk, geduldig op een manier die ze niet gewend is. Maar liefde is nooit alleen mooi — er zijn foto’s die twijfel zaaien, een afstand die groter voelt dan kilometers, en een verlies dat haar door de knieën slaat.
Ergens in London leren Fay en Mason wat het betekent om iemand lief te hebben zonder hen te bezitten, om te rouwen zonder te verdwijnen, en om een thuis te bouwen dat geen plek is maar een keuze.
Een verhaal over loslaten en vasthouden. Over de mensen die je vormen — ook als ze er niet meer zijn.