Weemoedige en geestige beschouwingen van een van onze meest geliefde dichters



‘Onlangs werd ik op straat staande gehouden door een dame met een fiets aan de hand: “U kent mij niet, maar ik kom net van mijn schoonmoeder, die een liefhebster is van uw poëzie, en we hebben samen een paar gedichten van u gelezen.” Daarop vulden zich haar ogen met tranen, en zachtjes snikkend stapte zij op, terwijl ik nog iets erkentelijks prevelde.
Dit is natuurlijk het hoogste wat je als dichter kunt bereiken, en menige P.C. Hooft-prijslaureaat zou er jaloers op zijn, maar het is niet zonder schroom dat ik het opschrijf. Het is inherent aan zulke ontmoetingen dat er geen derden bij zijn, dus u moet me op mijn woord geloven, en daar begint de ongemakkelijkheid.

Mijn trouwe lezer weet dat ik gebonden ben aan de waarheid (dat is dikwijls al erg genoeg), en dat ik niets verzin, maar het zou aangenamer zijn indien een voor mij gunstig verhaal door iemand anders verteld werd. Alleen een anekdote waarin je zelf een raar figuur slaat, of iets doms doet, kun je zonder gêne ten gehore brengen.’



Jean Pierre Rawie (Scheveningen, 1951) is een van de meest geliefde dichters van Nederland. Zijn bundel Onmogelijk geluk behoort tot de succesvolste dichtbundels aller tijden. Rawie ontving in 2008 de Charlotte Köhler Prijs voor zijn gehele oeuvre. In 2021 publiceerde hij Een luchtbel in een vluchtige rivier, een verzameling poëzievertalingen met commentaar. In 2024 verschenen zijn Verzamelde gedichten.



Over de Verzamelde gedichten:



‘Het is niet voor niets dat hij kiest voor vaste vormen, voor klinkende sonnetten, want ook in ritme en in vorm moet de tijd worden bewaard. Het ritme van de woorden, de jamben als wijzers van de klok.’

De Groene Amsterdammer



‘Rawies gedichten willen per se niet tijdgebonden zijn, of werelds en actueel. Zijn werk is in feite tijdloos. Het mikt in meer dan 500 pagina’s dundruk op de ooit beloofde, inmiddels half in onbruik geraakte eeuwigheid.’

Trouw



‘In betrekkelijke stilte bouwt hij nog steeds verder aan een oeuvre over dood, liefde en andere narigheid. Zijn werk mag uniek heten in een tijd die (afgaande op recente bekroningen) vormeloze kwaakspraak als norm beschouwt. Als amodieuze bard is Rawie een eenpersoonscultuurdrager, wie toch ééns een onbekrompen literaire prijs vergund moet zijn.’

HP/De Tijd