Sven-Olov Wallenstein bu kitapta, mimarlığın hem içsel mantığının, yani teorisinin, hem de bir araç olarak seferber edilme biçiminin dönüştürüldüğü, klasik paradigmanın terk edildiği noktanın aynı zamanda biyopolitik makinenin ortaya çıktığı eşik olduğunu gösteriyor. Wallenstein'a göre, modern mimarlık biyopolitik makinenin önemli bir parçasıdır. Bu da temel amacının öznellik üretmek olduğu ve modern öznenin soybilimi açısından yorumlanması gerektiği anlamına geliyor. Dolayısıyla da, panoptik ilkeyi herhangi bir arkitektonik formla değil, Foucault'nun "diyagram" dediği şeyle –iktidar ilişkilerinin ortaya çıktığı ve pek çok fiziksel şekle (hastane, hapishane, kışla, fabrika, okul, vs.) bürünebilecek soyut bir makineyle– ilişkilendirmek gerekiyor.

Wallenstein'ın benimsediği Foucaultcu perspektiften baktığımızda, yeni fikirlerin kentsel mekânın tamamına yayılmadan önce test edildiği bir tür "laboratuvar" haline gelen modern hastanenin, klasik paradigmayı yerinden eden yeni mimarlık mantığının en somut örneklerinden biri olduğunu görürüz. Mekânın yalnızca işlevsel bir kabuk olmadığını, aynı zamanda bedenler üzerinde işleyen görünmez bir iktidar mekanizması olduğunu ortaya koyan bu yaklaşım, mimarlık tarihini salt biçimsel bir anlatının ötesine taşıyor. Kitabın ikinci yarısında modern hastanenin iki yüzyıllık seyrinden bir kesit alan görsel bir deneme bulunuyor; bu deneme, teorik çerçeveyi somut mekânsal dönüşümlerle buluşturarak okuyucuya düşünsel bir yol haritası sunuyor.

Kimler İçin?

• Mimarlık kuramı ve tarihi üzerine derinlemesine düşünmek isteyenler
• Foucault ve biyopolitika literatürüyle ilgilenen felsefe ve sosyal bilim okuyucuları
• Kentsel mekânın üretimini iktidar ilişkileri bağlamında sorgulayan araştırmacılar ve akademisyenler
• Mimarlık, şehir planlama veya sosyoloji alanlarında lisans ve lisansüstü öğrencileri