Bu sayımızda, “modern” olduğu iddiasındaki insanın en derin yarası olan ahlak ve vicdan noksanlığının toplumumuzu nasıl bir çürümüşlüğe sürüklediği üzerinde duruyoruz. Eğitimli olmak, bilmek, hatta en yüksek mertebelere ulaşmak, insana vicdan ve insanlık kazandırmıyorsa, o bilgi ne işe yarar? Yeni doğan bebekler üzerinden kazanç sağlamak için en temel insanî değerleri ayaklar altına alan, son derece yüksek derecede eğitimli bir çetenin varlığı, bizi bu soruyla yüzleşmeye davet ediyor. Eğitimliydi, evet; ama insafsızdı. Ruhsuz, merhametsiz ve ahlaksızdı. Eğitim, vicdansız bir kalbin elinde yıkıcı bir silahtan başka neye dönüşür ki?

İnsanlığı kurtaracak olan bilgi değil, irfandır; diploma değil, ahlaktır. Zira eğitimli bir caninin verebileceği zarar, cehaletin ötesindedir. Ayrıca ahlakın olmadığı yerde tekâmül de olmuyor. Siyasî, iktisadî ve hatta hiç ama hiç olmaması gerektiği hâlde hukukî meselelerde bile bütün münasebetler çıkar/menfaat çerçevesinde kuruluyor ve bu da memleketin ilerlemesine değil, kemirilmesine vesile teşkil ediyor.

Bu sayımız aynı zamanda toplumun her kesimine bir ikaz, bir çağrıdır: Önce ahlak şart! Eğitimle övünmeden evvel ahlakı merkeze alalım, hikmeti ve merhameti kılavuz edinelim ve bu kültürü iktidar edelim. Aksi hâlde her diploma, yeni bir felaketin habercisi olmaktan öteye geçmeyecektir. İki kişiden birini kurban diğerini cani yapan rejim ile bırakın toplum, hayvan sürüsü bile idare edilemez!