Przecząc bezruchowi szkła, ta strukturalna kwiatowa forma uchwyca precyzyjną chwilę rozwijającego się kwiatu przypominającego żurawia w wilgotnym powietrzu. Odważny kontrast między ognistymi szafranowymi kolcami a głębokimi indygo działkami przywodzi na myśl nieokiełznaną energię odległej polany w dżungli. Spoczywa z zamierzonym, rzeźbiarskim ciężarem, będąc świadectwem ostrej geometrii obecnej w najśmielszych dziełach natury. W posiadaniu tak żywiołowej formy tkwi cicha powaga — fragment dzikości zachowany w prywatnej przestrzeni.