Spokojna, czujna obecność wyłania się z zapadającego zmierzchu, łącząc ciepło zimowego patriarchy z bezkresnym niebem nocy. Jego broda płynie niczym zastygłe światło gwiazd, podczas gdy odważna fuksjowa czapka, ozdobiona żywymi konstelacjami, osadza ten księżyc w kształcie sierpa w onirycznej rzeczywistości. W jego wyrazie twarzy panuje głęboka cisza, tajemnica dzielona tylko z tymi, którzy odnajdują ukojenie w cichych przestrzeniach między gałęziami. To cicha waga posiadania opowieści, która jest zarazem pradawna, jak i całkowicie osobista.